Başlıksız

Uzun zamandır, bana göre epey uzun zamandır bir kişiyi düşünüyorum. Dinlediğim şarkılarda, izlediğim filmlerde, gördüğüm resimlerde hep kendime betimliyorum. Bazen öfkeyle bazen aldırış etmeden bazen aşkla, bazen özlemle, bazen tanımlayamadığım duygularla. İçimden geldiğimi gibi yazmak istesem de buna engel oluyor bir tarafım. Bunun bana göre iki sebebi olabilir ya yaşadıklarım gerçek değil, yada ben çok korkak bir adamın tekiyim. İki ihtimalinde aslında çok iyi bir tarafı yok, iki ihtimalide düşünmek bile istemiyorum. Mutlaka üçüncü bir ihtimal olmalı, sanırım içimdeki tedirginlik hala bu üçüncü ihtimali bulamayışımdan  kaynaklanıyor.


Hikaye aslında çok klasik, aşık olan bir taraf ama diğer tarafın buna karşılık vermemesi. Bu cümle ne kadar basit ne kadar ögelerine ayrılası bir cümle ama bu cümledeki özne kimilerine göre daha cesaretli daha istekli olsa belki ayrılmazdı diye düşünebilir. Ama bazen aşk korkaklıkta olmaz mı.
Yada bazılarınız o karşıdaki acaba ne bekliyordu ki, işte karşısında onu seven ona aşık olan bir adam.

Peki bu durumda korkak olan sizce kim. ona aşık olan adamı kabul etmekten korkan mı yoksa ona aşkını söylemeye korkan mı. Bunun cevabını bende bilmiyorum, ve hala üçüncü bir cevabın olmasını istiyorum ve arıyorum.

Üzerinden çok uzun zaman geçmesine rağmen hala bir kişiyi düşünüyorsanız zaman zaman, bunun adı saplantı m yoksa aşk mıdır? Ben cevapsız soruların sahibi olan kişi olarak sanırım bunların cevaplarını öğrenmek için yine korkaklığın, yanı aşkın ta kendisini yaşamaya devam edeceğim.

Çünkü aşık olan adam korkaktır..!!!!